Nocny pociąg do Krainy SnuWierszyk na dobranoc o pociągu

Kiedy zmierzch otulił domy, przyjechał pociąg znajomy: nocny pociąg, bardzo mały, co ma koła jak migdały.

Maszynista, pluszowy miś, cicho woła: „Kto jedzie dziś? Do Krainy Snu jedziemy, cicho, cicho – nie krzyczemy”.

Pierwsza stacja: Wielka Półka. Wsiada lalka, wsiada pszczółka, klocki, piłka, bęben mały – wszystkie jeszcze rozmawiały.

Druga stacja: Cicha Łąka. Wsiada zając i biedronka. Już szepczą, nie rozmawiają, tylko cichutko ziewają.

Trzecia stacja: Staw w dolinie. Żabka wchodzi po drabinie. Kumknie raz i... ani słowa, tylko głowę w szalik chowa.

Pociąg sunie przez polanę, koła stukają zaspane. W oknach lampki jak świetliki, a na półkach śpią koniki.

Czwarta stacja: Szumiący Las. Sowa szepce: „Śpijcie, już czas”. Ona w nocy pilnuje drzew i nuci wszystkim cichy śpiew.

Piąta stacja: Miękka Chmurka. Tu nie słychać nawet piórka. Pociąg staje bez gwizdania, bo tu czas jest już do spania.

Aż tu wreszcie Kraina Snu, i najcieplej jest właśnie tu. Śpi zajączek, śpi biedronka, śpi i żabka, śpi i łąka.

Miś zdejmuje swą czapeczkę, gasi w pociągu lampeczkę. Pociąg czeka, miś też czeka, sen nadpływa niby rzeka.

A ty, dziecko, w swym łóżeczku słyszysz pociąg na mosteczku? Stuk... i stuk... już ledwo słychać, możesz spokojnie oddychać.

Zamknij oczka – bilet już masz, miś cię czeka, dobrze go znasz. Śpij, dobranoc, skarbie mały, toczą się koła-migdały.