Czerwone autko Wiśka jedzie do myjniBajka o samochodach na dobranoc

Małe czerwone autko Wiśka miało za sobą długi dzień. Rano jeździło po polnej drodze. W południe wjechało w wielką kałużę – chlup! A po południu wspinało się na błotnisty pagórek za stodołą.

Kiedy słońce schowało się za lasem, Wiśka była cała brązowa. Tylko dwa małe reflektory świeciły spod błota jak zaspane oczka.

– Brum... Tak nie mogę iść spać – mruknęła Wiśka. – Cały garaż byłby w błocie.

Pojechała więc powoli przez miasteczko do nocnej myjni. Myjnia stała na rogu ulicy i świeciła niebieską lampką. Pan Stefan, który jej pilnował, podniósł rękę na powitanie.

– Dobry wieczór, Wiśko. Ale się dziś wybrudziłaś! Wjedź, proszę, na sam środek.

Wiśka wjechała ostrożnie i stanęła. Najpierw poleciała ciepła woda: szszsz, szszsz. Błoto spływało z maski, z drzwi i z małych kółek. Potem przyszła piana, biała i miękka jak chmurka. Wiśka zachichotała, bo piana łaskotała ją w lusterka.

Wtedy zaczęły się kręcić duże niebieskie szczotki. Wrrr, wrrr – delikatnie i powoli. Umyły dach, umyły zderzak, umyły nawet tablicę rejestracyjną.

Na koniec zadmuchało ciepłe powietrze: fuuu. Ostatnie krople zsunęły się z szyb. Wiśka znów była czerwona i błyszcząca jak jabłuszko.

– Dziękuję, panie Stefanie – powiedziała i mrugnęła światłami. – Śpij dobrze, Wiśko – uśmiechnął się pan Stefan i zgasił niebieską lampkę.

Wiśka wróciła do domu cichymi ulicami. Wjechała do garażu, gdzie czekało na nią jej miejsce, tuż obok roweru i sanek. Powoli wyłączyła silnik. Brum... brum... cisza.

Przez okienko garażu zaglądał księżyc. Wiśka zgasiła reflektory, najpierw jeden, potem drugi. Pachniała jeszcze pianą i ciepłym powietrzem. Ziewnęła cichutko: „Pa, pa, błotko. Jutro znowu pojeździmy”. I zasnęła.