Koparka Hela i mała wywrotkaBajka o koparce na dobranoc

Na placu budowy za rzeką pracowała żółta koparka Hela. Przez cały dzień kopała: łyżka w dół – chrup! – łyżka w górę, i piasek sypał się na wielką kupkę.

Kiedy niebo zrobiło się pomarańczowe, pani Jadwiga, która kierowała Helą, spojrzała na zegarek. – Koniec na dziś, Helu. Pora odpocząć.

Wtedy z drugiego końca placu dobiegło cichutkie: – Brrr... brrr... Nie dam rady!

To była Pola, najmniejsza wywrotka na budowie. Miała na pace tyle piasku, że nie mogła wjechać na górkę przy bramie. Jej kółka kręciły się w miejscu, a spod nich pryskał piasek: szszsz.

– Chyba wzięłam za dużo – powiedziała Pola i zrobiło jej się smutno. Wszyscy już jechali spać, a ona utknęła.

Hela podjechała powoli, turkocząc gąsienicami. – Nie martw się – mruknęła. – Zaraz coś wymyślimy.

Pani Jadwiga ostrożnie opuściła ramię koparki. Hela nabrała łyżką trochę piasku z paki Poli – raz i drugi – i wysypała go na kupkę. Paka zrobiła się lżejsza.

Potem Hela wyrównała łyżką górkę, żeby nie była taka stroma. Gładko, gładko, jak masło na kromce chleba.

– Spróbuj teraz – powiedziała. Pola wzięła rozpęd. Brum, brum... i wjechała! Zatrąbiła radośnie, ale krótko, bo przecież był już wieczór. – Dziękuję, Helu. Jutro rano przyjadę po resztę piasku. – I dobrze – zaśmiała się Hela. – Na jutro też trzeba mieć coś do roboty.

Na placu budowy gasły światła. Najpierw wielka lampa przy dźwigu, potem lampka w budce, a na końcu żółte światełko na dachu Heli. Pani Jadwiga zamknęła bramę i pomachała obu maszynom.

Hela złożyła ramię, a łyżkę położyła miękko na ziemi, jak na poduszce. Pola stanęła tuż obok. Nad budową zaświeciły gwiazdy, a w piasku cichutko cykał świerszcz. – Dobranoc, Polu – szepnęła Hela. Ale Pola już spała.