Kotka Pestka szuka ciepłego kątaBajka wierszem o kotku na dobranoc

Kiedy wieczór w oknach siada, kotka Pestka się zakrada. Ziewa, mruczy, łapką myje wąsy, uszy, białą szyję.

– Muszę znaleźć – mówi – w domu kącik ciepły, po kryjomu. Taki, gdzie jest miękko, sucho, gdzie nie dmucha nic na ucho.

Najpierw skacze na okienko, lecz od szyby ciągnie. Prędko Pestka zmyka po dywanie, bo przy oknie nie zostanie.

Potem idzie do kuchenki. Ciepło! Mruczy: – Wielkie dzięki! Ale tata myje szklanki, stuka czajnik, brzęczą dzbanki.

Może zatem na kanapie? Tam już dziadek głośno chrapie! Pestka strzyże uszkiem, zmyka, bo za głośna ta muzyka.

W końcu cicho, na paluszkach, wchodzi tam, gdzie na poduszkach śpi już Julka w swym łóżeczku i oddycha po troszeczku.

Hop! – i jest już na kołderce. – Chodź tu, Pestko, moje serce – szepcze Julka, śpiąc, cichutko i podnosi róg leciutko.

Pestka zwija się w kłębuszek, grzeje łapki, nos i brzuszek. Tu jest ciepło, tu jest miękko, tu się zaśnie bardzo prędko.

Księżyc zerka przez firankę, słyszy cichą kołysankę: to mruczenie, miękkie, senne, takie ciepłe i codzienne.

Mrrr... – to Pestka. Mrrr... – to cisza, którą tylko księżyc słyszy. Śpij, koteczku, śpij, maleńka, gwiazdka świeci ci z okienka.