Kotek Guzik i teatr z pudełkaBajka o kotku do czytania

Za oknem padał równy deszcz. W domu kotka Guzika krople stukały o parapet: tik, tik, tik. Na podłodze stało kartonowe pudełko po garnku. Z boku miało wycięte wąskie okienko. Guzik obejrzał je z jednej strony, potem z drugiej. — Mamo, to będzie mój teatr! — oznajmił. Mama kotka przysunęła krzesło. — To ja poproszę miejsce w pierwszym rzędzie.

Guzik schował się za pudełkiem i zajrzał przez okienko. Było tak wąskie, że pokazał się w nim tylko jego nos i kilka wąsów. Kiedy odsunął głowę, żeby się poprawić, przez okienko przeleciał puszysty ogon. Mama parsknęła śmiechem. — Czy to przedstawienie o ogonie? — Jeszcze nie! — zawołał Guzik. — Poczekaj, dopiero zaczynam.

Kotek spróbował zajrzeć bokiem. Tym razem pokazał jedno ucho. Wyprostował się i spojrzał na okienko. Potem na swoje łapki. — Ja się tutaj nie mieszczę — mruknął. — Ale ktoś malutki by się zmieścił. Na stole leżały kolorowe kartki, które zostały po rysowaniu. Guzik pobiegł po nie tak szybko, że ogon znów mignął na pustej scenie.

— Zrobimy papierowych aktorów! — zaproponował. Mama wycięła małą niebieską rybkę i żółtą łódkę. Guzik narysował rybce oko i srebrne kropki. Łódce dodał trzy okrągłe okienka. Do każdej postaci przykleili szeroki drewniany patyczek. Kotek spróbował poruszać rybką. Płynęła w lewo, w prawo, a nawet nosem do góry.

Mama wróciła na krzesło. Guzik usiadł za pudełkiem i wsunął papierowe postacie w okienko. Obie mieściły się doskonale. — Przedstawienie pod tytułem „Wycieczka rybki”! — zapowiedział. Niebieska rybka wynurzyła się zza brzegu kartonu. — O, jaka ładna łódka! — powiedziała cienkim głosem Guzika. — Tylko dlaczego widzę jeden bok? Chciałabym obejrzeć drugi.

— Już się obracam — odpowiedziała łódka grubszym głosem. Guzik zrobił nią powolne kółko. Mama widziała najpierw okienka, potem czysty żółty tył, a na końcu znów okienka. — Z drugiej strony też jesteś żółta! — ucieszyła się rybka. Guzik zachichotał za pudełkiem. Od śmiechu poruszył ogonem, który nagle wsunął się na scenę i zasłonił łódkę.

Kotek przestał chichotać. Spojrzał na swój ogon. Schować go? Nie, miał lepszy pomysł. — Uwaga, nadchodzi fala! — zawołał. Zakołysał ogonem, a nad nim ostrożnie podniósł papierową łódkę. Raz w górę, raz w dół. Rybka popłynęła obok. Mama zaklaskała. — Takiej puszystej fali jeszcze nie widziałam! — To moja — szepnął z dumą Guzik.

Na koniec rybka schowała się za jednym brzegiem okienka, łódka za drugim, a ogon zrobił ostatnie kółko. Guzik wyszedł zza pudełka i ukłonił się nisko. Mama ukłoniła mu się z krzesła. Potem razem odłożyli papierowych aktorów do kartonu. — Jutro dorysuję łódce okienka z drugiej strony — powiedział kotek. Ziewnął przy tym tak szeroko, że nie dokończył ostatniego słowa.

Mama zgasiła lampę nad stołem. Guzik poszedł do swojego łóżeczka, a pudełko zostało przy krześle. Deszcz za oknem stukał coraz ciszej. Kotek ułożył ogon przy łapkach i już nim nie poruszał. Nawet największa fala w jego małym teatrze potrzebowała teraz odpocząć.