Tolo i nocne echoBajka o dinozaurze na dobranoc

Mały dinozaur Tolo mieszkał w dolinie pełnej wielkich paproci. Wieczorem wszystkie młode dinozaury wracały do gniazd. Tolo niósł do domu okrągły kamyk. Stukał nim lekko o drugi kamień: tuk, tuk, tuk.

Z dalekiej skały wróciło: tuk, tuk. Tolo przystanął. – Kto tam? – zawołał. Odpowiedziała mu własna końcówka słowa: tam, tam. Nigdy wcześniej nie zauważył, że skała potrafi oddawać głosy.

Tolo pobiegł do mamy, która układała suche liście w gnieździe. – Ktoś za mną powtarza! – powiedział. Mama poszła z nim pod skałę. Tolo stuknął kamykiem jeszcze raz. Dźwięk wrócił po małej chwili.

– To echo – wyjaśniła mama. – Nasz głos odbija się od skały i dociera z powrotem. Tolo spróbował powiedzieć cicho „dobranoc”. Echo odpowiedziało tak cicho, że prawie go nie usłyszeli. – Nie musi krzyczeć – stwierdził.

Tolo chciał zanieść echo do gniazda. Włożył kamyk pod liść i ruszył w drogę. Po kilku krokach wyjął go, stuknął i czekał. Nic. Skała była już daleko, a obok rosły miękkie paprocie. – Zgubiłem echo – zmartwił się.

Mama usiadła przy nim. – Echo zostało tam, gdzie głos może odbić się od skały. Kamyk jest z tobą. Tolo obejrzał jego gładką powierzchnię. W kieszeni z liścia mógł przynieść do domu kamyk, ale nie wszystkie dźwięki doliny.

W gnieździe Tolo położył kamyk obok swojej łapy. Słyszał zupełnie inne głosy: szelest liści, oddech mamy i miękkie kroki taty, który wrócił z wodą. Każdy dźwięk był blisko. Nie trzeba było na żaden czekać.

– Jutro odwiedzimy skałę? – zapytał. – Możemy – odpowiedziała mama. Tolo przykrył ogon liściem. Przed snem powiedział zwykłe, ciche „dobranoc”. Tym razem odpowiedziała mu mama, od razu.