Ostatni liść na klonieBajka wierszem o jesieni

Stary klon przy naszym płocie stoi w rudym, ciepłym złocie. Liście spadły już do trawy, został jeden – mały, rdzawy.

Trzyma się ogonkiem, drżący, choć wiatr szarpie go huczący. – Nie chcę spadać! – woła w chmury. – Dół jest ciemny i ponury!

Wróbel siada obok, ćwierka: – Spójrz no w dół! – i w dół sam zerka. Tam, pod płotem, słychać śmiechy i szelesty, i uciechy.

Dzieci w liście – hop! – wpadają, w górę liście podrzucają. Każdy liść, co w stos się zsunie, jeszcze raz do góry frunie.

Listek patrzy coraz śmielej: – Tam na dole jest weselej... Tylko co się ze mną zdarzy? Drży ogonek, listek marzy.

Wiatr zaszumiał mu cichutko: – Ja cię zniosę tam leciutko. – Już puszczam! – listek woła i wiruje dookoła.

Leci wolno, leci nisko, widzi dach i ziemię blisko. Wreszcie – szur! – do sterty wpada, tam, gdzie Lenka stos układa.

– Kuba, patrz, jaki czerwony! Mały, lśniący, zakręcony! Fru! – w górę! Listek się śmieje, a wiatr cicho nad nim wieje.

Zmierzch przychodzi. Dzieci w domu. Liść nie skarży się nikomu, tuli się do braci w stosie pod gwiazdami, w srebrnej rosie.

Minął tydzień, drugi, trzeci – z nieba pierwszy śnieżek leci. Kładzie się na liście puchem, cicho, tuż nad listka uchem.

Pod pierzynką śniegu białą ciepło mu jest nocą całą. Śpi i śni, jak wiosną z drzewa mały, nowy listek ziewa.

Śpij i ty. Już gwiazdy świecą, sny jak liście cicho lecą, kręcą się i szumią w ciszy – kto zaśnie, ten je usłyszy.