Mały triceratops mówi dobranocBajka wierszem o dinozaurze

Słońce śpi za wulkanami, niebo pachnie paprociami. Mały Tryś, co ma trzy rogi, stawia w mchu zmęczone nogi.

Mama woła: – Tryś, kochanie, czas już kończyć to bieganie. – Mamo, poczekaj troszeczkę, pójdę jeszcze tam, nad rzeczkę.

Nad rzeczką stary żółw drzemie, skorupą wtulony w ziemię. – Dobranoc! – szepcze do niego. Żółw ziewa: – Śpij, mój kolego.

Wysoko, na szczycie skały, śpi latający jaszczur mały. – Dobranoc! – woła Tryś w górę. Jaszczur ziewnął prosto w chmurę.

W norce, pod korzeniem drzewa, mały ssaczek cicho ziewa. Tryś pochyla nisko głowę: – Dobranoc! Śnij sny miodowe.

Świetlik mruga zielonkawo, raz na lewo, raz na prawo. – Dobranoc, mały świetliku, zgaś lampkę, śpij na patyku.

Potem staje na polanie, patrzy w gwiazdek migotanie. – Dobranoc, Księżycu blady! Świeć nad lasem dla gromady.

Tryś już ziewa tak szeroko, że mu łzawi każde oko. Nogi ciężkie jak kamienie, rogi kładą długie cienie.

Mama czeka w miękkim gnieździe, Tryś się tuli, nos ku gwieździe. – Żółw i jaszczur, ssaczek mały już dobranoc usłyszały.

Mama nosem trąca czoło i mruczy cicho, wesoło: – Dobranoc, mój mały śpiochu, zasypiaj, synku, po trochu.

Trzy różki na mchu spoczęły, oczy same się zamknęły. Szumi paproć dookoła, cisza śpi i nikt nie woła.

Śpi już rzeka, śpi i skała, noc je kocem otulała. Śpi i mama ukochana, Tryś śpi smacznie aż do rana.