Piratka Ola i skarb pod poduszkąBajka o piratce na dobranoc

Ola była piratką. Miała piżamę w paski, opaskę na oko z kawałka filcu i papugę Kiwi. Kiwi była pluszowa i zielona. Ale Ola wiedziała, że Kiwi wszystko rozumie.

Łóżko Oli było statkiem. Kołdra była morzem. Kiedy Ola machała nogami, na morzu robiły się fale.

– Kiwi – szepnęła Ola. – Przed snem trzeba znaleźć skarb. Tak robią wszyscy piraci. Kiwi nic nie powiedziała. Ale na pewno się zgodziła.

Najpierw popłynęły do Góry Kolan. Ola podniosła kolana pod kołdrą i zajrzała pod spód. Była tam tylko jedna skarpetka. – To nie skarb – powiedziała Ola. – To skarpetka.

Potem popłynęły do Jaskini Kocyka. Ola wsunęła się pod koc cała, razem z głową. Było tam ciemno i ciepło. Kiwi znalazła okruszek ciastka. – Nie skarb – westchnęła Ola. – Okruszek.

Potem zajrzały za Wieżę z Misiów. Stały tam trzy misie, jeden na drugim. Najwyższy miś spadł i zrobił „bum”. Właściwie to Ola powiedziała za niego „bum”. Skarbu nie było.

Ola ziewnęła. Piraci też się męczą. Położyła głowę na poduszce... i coś ją uwierało. Coś małego i twardego.

Ola wsunęła rękę pod poduszkę. Wyciągnęła muszelkę. Była biała na zewnątrz i różowa w środku, z falbanką na brzegu. Babcia przywiozła ją znad morza.

– Skarb! – szepnęła Ola. – Kiwi, znalazłyśmy skarb! Babcia mówiła, że w muszelce słychać morze. Ola przyłożyła ją do ucha. Szszsz... – szumiało. Szszsz...

Ola przytuliła Kiwi. Morze w muszelce szumiało coraz ciszej, jak fale, które kładą się spać na piasku. Statek kołysał się lekko. A piratka Ola zamknęła oczy i zasnęła ze skarbem przy uchu.