Księżniczka Jagna buduje mostBajka o księżniczce na dobranoc

W zamku na zielonym wzgórzu mieszkała księżniczka Jagna. Miała warkocz, który zawsze się rozplątywał, i fartuszek z kieszenią pełną gwoździ, sznurków i ołówków. Najbardziej na świecie Jagna lubiła budować.

Zbudowała już huśtawkę na starym dębie, karmnik dla sikorek i zjeżdżalnię z deski prosto na stóg siana. Pomagał jej stolarz, pan Wit, który miał wąsy jak dwie szczotki i pozwalał jej trzymać prawdziwy młotek.

Tego dnia w zamku szykowano bal. Kucharze piekli placki, muzykanci stroili skrzypce, a mama królowa przyniosła Jagnie sukienkę w kolorze truskawek. Ale Jagna stała przy oknie i patrzyła na strumień.

W nocy padał ulewny deszcz. Woda porwała stary mostek, po którym chodziło się z zamku do ogrodu. Teraz ogrodniczka Marta stała po drugiej stronie z koszem malin i nie mogła przejść. Dzieci ze stajni nie mogły pobiec na łąkę. A kucharz załamywał ręce, bo bez malin nie upiecze ciasta na bal.

– Zbuduję nowy most – powiedziała Jagna. – Przed balem? – zdziwił się tata król. – Przed balem – kiwnęła głową Jagna i pobiegła do warsztatu.

Pan Wit dał jej miarkę. Jagna zmierzyła strumień: pięć dużych kroków. Znaleźli trzy mocne belki i stos desek, każdą długą jak Jagna. Jagna narysowała ołówkiem plan na kawałku drewna. Pan Wit piłował, a dzieci ze stajni podawały gwoździe.

Najtrudniejsza była pierwsza belka. Była ciężka i ciągle zsuwała się do wody. Jagna pomyślała chwilę. – Przywiążmy ją liną do drzewa – zaproponowała. – Wtedy się nie ześliźnie. Tak zrobili. Królowa trzymała linę, a król podtrzymywał belkę, aż ubłocił sobie koronkowe mankiety. Wcale się nie gniewał.

Stuk, stuk, puk – deska po desce most rósł nad wodą. Na koniec Jagna dołożyła poręcz, żeby nikt nie wpadł do strumienia, nawet po ciemku.

Ogrodniczka Marta przeszła pierwsza, z koszem malin. Most nawet nie skrzypnął. Za nią przebiegły dzieci, a za dziećmi kaczka, która chyba też chciała coś sprawdzić.

Wieczorem był bal. Placki pachniały malinami. Jagna włożyła truskawkową sukienkę, a fartuszek z gwoździami powiesiła na krześle, tak na wszelki wypadek. Po tańcach wszyscy goście poszli z latarenkami obejrzeć nowy most. Światełka odbijały się w strumieniu jak małe gwiazdy.

Późno w nocy Jagna leżała w łóżku z ołówkiem za uchem. Na kartce obok poduszki narysowała już coś nowego: domek dla jeży, z okrągłymi drzwiami. Ale to – pomyślała, ziewając – to już jutro.