Cień w czerwonych kaloszachBajka o strachu przed ciemnością

Kiedy tata zgasił duże światło, na ścianie pokoju Leona pojawił się wysoki cień. Miał dwa ostre czubki i krzywą nogę. Leon schował dłonie pod kołdrą. – Tato, zostań chwilę.

Tata usiadł na brzegu łóżka. – Widzę ten cień – powiedział. – Ja też go widzę – odparł Leon. – W dzień go nie było. Tata zapalił małą lampkę obok książek. Cień zrobił się krótszy, lecz wciąż stał przy drzwiach.

Leon pamiętał, że wieczorem zostawił tam swoje czerwone kalosze. Jeden przewrócił się na bok. Drugi stał pod wieszakiem, z którego zwisała bluza. Chciał sprawdzić, czy to one robią dziwny kształt, ale nie miał ochoty wstawać sam.

– Pójdziesz ze mną? – zapytał. Tata podał mu rękę. Przeszli przez pokój razem. Leon dotknął jednego z czubków na ścianie. Jego palec trafił na cień kaptura. Tata poruszył bluzą. Cień także się poruszył.

Przestawili buty pod ławkę. Leon zerknął na ścianę. Został tam już tylko prosty pas światła z korytarza. – To bluza udawała kogoś w kaloszach – powiedział. Roześmiał się odrobinę, ale nadal wolał, żeby tata nie wychodził od razu.

Tata nie prosił, żeby Leon przestał się bać. Zaproponował trzy możliwości: zostawić małą lampkę, uchylić drzwi albo posiedzieć jeszcze przez chwilę. Leon wybrał uchylone drzwi i kilka minut razem. Lampka mogła zostać na stoliku, wyłączona.

Usiedli na dywanie. Za oknem szumiały liście. Światło z korytarza tworzyło na suficie jasny prostokąt. Leon pokazał tacie, gdzie rano postawi buty, żeby łatwo znaleźć je przed spacerem. Tata przysunął je równo pod ławkę.

Potem Leon wrócił pod kołdrę. Tata siedział przy nim, aż skończyli opowieść o czerwonych kaloszach, które nigdy nie potrafiły stać prosto. Drzwi zostały uchylone. Leon spojrzał jeszcze raz na ścianę. Widział ławkę, bluzę i zwykły kawałek pokoju. – Dobranoc – powiedział. – Dobranoc, Leonie.