Zielona poduszka u babciBajka o pierwszej nocy poza domem

Klara znała mieszkanie babci bardzo dobrze. Wiedziała, gdzie w kuchni stoją kubeczki w niebieskie kropki i w której szufladzie mieszkają drewniane łyżki. Tego popołudnia przyszła jednak z małą walizką, bo po raz pierwszy miała zostać u babci na noc. W walizce, na samej górze, leżała jej mała zielona poduszka. Babcia zaniosła walizkę do pokoju gościnnego. Klara pogładziła zielony materiał. W domu poduszka zawsze pachniała tak samo.

W kuchni babcia obierała jabłka na jutrzejszy placek. Klara wkładała przygotowane kawałki do miski. Jedna długa skórka zwinęła się na desce jak ślimak. — Zostawimy ją tak? — spytała Klara. — Dobrze, do końca obierania — zgodziła się babcia. Potem pokazała jej drewnianą łyżkę. — Rano będziemy nią mieszać ciasto. Klara przesunęła palcem po gładkim trzonku. W domu mieli podobną, tylko krótszą.

Po kolacji babcia pokazała Klarze pokój gościnny. Stało tam łóżko z jasną narzutą, mała lampka i krzesło, na którym można było położyć piżamę. Klara ułożyła zieloną poduszkę przy zagłówku i wsunęła pod nią róg kocyka. Potem usiadła na brzegu łóżka. — Wszystko jest inne niż w domu — powiedziała cicho. — Nawet łóżko. Babcia nacisnęła lekko materac, który odpowiedział delikatnym skrzypnięciem. — Ono skrzypi swoim głosem — zauważyła. Klara jeszcze raz nacisnęła materac. Skrzypnięcie zabrzmiało tuż przy jej uchu.

Po umyciu zębów Klara włożyła piżamę i położyła pod głową zieloną poduszkę. Poprawiła ją raz, potem drugi. Łóżko przy każdym ruchu skrzypiało. Dziewczynka obróciła poduszkę na chłodniejszą stronę. Nadal coś było inaczej. W domu mama siedziała o tej porze na krześle obok. Klara usiadła i objęła poduszkę oburącz.

— Babciu? — zawołała. Babcia zajrzała do pokoju i przysiadła na brzegu łóżka. — Chcę usłyszeć mamę — powiedziała Klara. — Możemy do niej zadzwonić. Babcia przyniosła telefon. Klara sama nacisnęła zdjęcie mamy na ekranie i czekała, wsłuchując się w długi sygnał. Kiedy mama odebrała, dziewczynce przez chwilę trudno było cokolwiek powiedzieć.

— Tęsknię — odezwała się w końcu. — Szkoda, że cię tu nie ma. — Też chciałabym cię przytulić — odpowiedziała mama. — Chcesz, żebym przyjechała? Klara spojrzała na babcię. — Chcę rano mieszać ciasto. Ale teraz chciałabym, żeby babcia ze mną posiedziała. — Posiedzę — obiecała babcia. Mama chwilę jeszcze słuchała opowieści o ślimaku ze skórki. — Jeśli będziesz chciała wrócić, zadzwońcie. Przyjadę — powiedziała przed pożegnaniem.

Babcia przysunęła krzesło do łóżka. Klara wsunęła zieloną poduszkę pod policzek. — Będę mogła wsypać mąkę? — zapytała. — Tak. Przygotuję ci kubek, żeby było wygodniej — odpowiedziała babcia. Klara opowiedziała, jak kiedyś rozsypała z mamą mąkę na cały blat. Babcia też pamiętała taką historię. Mówiła coraz ciszej, a dziewczynka słuchała z zamkniętymi oczami, trzymając róg znajomej poduszki.

Rano obudziło Klarę stukanie łyżki o miskę. Wzięła poduszkę pod pachę i poszła do kuchni. Na stole czekały jabłka oraz kubek z mąką. — Dzień dobry — powiedziała babcia. Klara usiadła obok i położyła poduszkę na wolnym krześle. Przez chwilę pomyślała o mamie. — Pokażemy jej potem nasz placek? — Oczywiście. Klara chwyciła kubek oburącz i ostrożnie wsypała mąkę do miski.